Boca rústaðessu

Meira af því sama en annað sjónarhorn

Strákarnir í Iguazú

iguazu + tattoo

Sáum þennan leik

Kosningavaka

Hver fékk svo kveðjuna?

Tvær vikur

Tölvan mín fór aftur í viðgerð og ákvað að dvelja þar í tvær vikur. Alveg dæmigert að þetta gerist þegar maður er langt frá heimaHp-unum.

Eflaust viðeigandi að skrifa fyrir ykkur Skerjaverja svona þegar maður er að hlusta á nýja Bjarkar diskinn í fyrsta skipti.

Margt hefur gengið á síðan ég skrifaði síðast. Veit ekki hvort ég ætti að setja þetta eina í eina stóra færslu eða vera sparsamur og skrifa nokkrar minni. Sjáum til.

Við förum í það minnsta til höfuðborgar Úrúgvæ, Montevideo, gistum þar á hosteli og hittum hina ýmsu persónuleika og auðvitað náðum við að skemmta okkur aðeins í leiðinni.

Ferðin tekur aðeins nokkra tíma þ.e. ódýrasta leiðin. Siglt er beint yfir ánna og lagt að landi í Colonia. Síðan bíður rúta eftir ferðalöngum og hendir heim til Montevideo það tekur tvo tíma.

Við strákarnir að við hefðum aldrei komið til lands sem við vissum jafn lítið um. Það litla sem við vissum um fræga Úrúgvæa tengdust allir knattspyrnu. Seinna átti að koma í ljós að það var frekar skiljanlegt.

Við förum beint á hostelið þar sem við áttum pöntuð rúm. Það var nú frekar tíðindalaust kvöld. Fórum að skoða okkur um og snapa nokkra drykki í leiðinni.
Grínið byrjaði fyrir alvöru þegar Helgi kom að júða í rúminu sínu. Helgi, sem þangað til þarna hefur sýnt gyðingum mikla gæsku og skilning, öskraði ókvæðisorð að sofandi júðanum.
"Get off my sheet!"
"This is my sheet!"
Júðinn hugsaði sér ekki til hreyfings og þurfti nú Helgi að gera sér að góðu að sofa í annari koju.

Daginn eftir var borgin skoðuð meira. Frábært veður. Falleg borg.

Úrúgvæ er um það bil tíu sinnum stærri en Ísland. Þrjár miljónir íbúa og ein milljón býr í höfuðborginni. Frekar svipað og heima.

Í skoðunarferð okkar ákváðum við að hvíla frekar lúin bein og settumst á ísbar.
Þar rann að græn glæsibifreið og í henni maður sem ég kallaði Chewbacca. Seli vildi endilega taka mynd af bílnum með stjóranum og spyr hann ósköp sakleysislega hvort að hann mætti taka myndina. Svarið var einfalt: "Allir vilja taka mynd af mér."
Jæja, þá var ekki hægt að gera meira í því. Ypptum öxlum og héldum áfram með mjólkurhristingana okkar. Skömmu seinna spyr síðan maðurinn hvaðan við værum. Við svörum eins og er.

"Ah, Bjork."

Núna er annað hljóð í messum mikla skrokki. Hann vill endilega láta taka mynd af sér og núna með okkur. Við fáum að taka myndirnaraf honum með okkur.
Eftir myndatökuna spyr hann okkur hvort við þekkjum einhverja Silfurlendinga.
Við svörum játandi.
Hann segir þá sjálfan sig vera Casero og að vinir okkar ættu að vita hver hann væri.
Áður en hann heldur inn í stúlkna fans sem vilja fá eiginhandaráritanir tekur hann mynd af okkur með dóttur sinni.

Þetta var sem sagt Alfredo Casero.

Myndband við lag hans. Reyndar er það á japönsku.

Meira um hann hér

Þegar við komum heim ákvað að ég að leggja mig. Meðan eyrað mitt grænkaði voru strákarnir að tala við Tjalla, David. Hann býr í BA og lifir mjög svipuðu lífi og við. Sem sagt vinskapur við fyrsta spjall.
Ég vaknaði fyrir matinn.
Í matnum kynntumst við síðan kananum Merlin sem var að ferðast um heiminn á gamalsaldri.
Mjög viðkunnarlegur maður. Var kominn á eftirlaun eftir að hafa unnið í matvöruverslun allt sitt líf. Hann var búinn að ferðast mikið bæði mikið í Asíu, Afríku og svo eitthvað minna í Suður-Ameríku.
Hann vissi meðal annars af álverskosningunni og þótti mikið til koma. Klár karl.
Kvöldverðurinn rann ljúflega niður enda var hann eins konar þjóðarréttur.

Chivitos.

Eftir matinn var farið á klúbb sem var að opna eftir heilt árs frí.
Þar hittum við mikið af fólki sem vildi óð og uppvæg spjalla aðeins um Ísland og mismun þjóðarinnar. Nenni ekki að skrifa mikið um það.

Diskurinn er bara mjög fínn miðað við fyrstu hlustun. Ég skrifa meira seinna.
Un beso.

Sigildir

Erum nuna i U're gay.
Ekkert nema Grikkir ad elda pylsur.
Ohuggulegt!

Þær bíta í Suður-Ameríku

Fjórir Íslendingar í Buen Ayre sáu fram á það að fá ekkert páskalamb á páskadag.
Þrír þeirra höfðu ekki séð neitt annað en steinsteypublokkir í tvo mánuði.
Ákveðið var að fara út fyrir Capital Federal.

Þar sem að vinur okkar Ale Xander hefur aðgang að húsi í Rodriguez ákváðum við að halda þangað með nesti og nýja skó.

Til að komast þangað er hægt að velja um tvo kosti annars vegar að taka strætó eða, eins og við kusum, lest. Lestin var í ákaflega rómantískri niðurníðslu. Í mörgum vögnunum voru sætin brotin eða einfaldlega ekki til staðar. Við fengum þó fínustu sæti og náðum að njóta ferðarinnar.
Það vantaði eina hurð í vagninum okkar. Það kom ekki að sök því aðal töffarinn stóð þar og lét gustinn leika um sig.

Ferðin tók um tvo og hálfan tíma.

Þegar þangað var komið tók leiguliðinn Pedro á móti okkur. Hann og kona hans eru voða hrifin af Sela sel. Hann varaði okkur við því að kveikja varðeld. Sagði það okkar dauðadóm í moskítólegu samhengi. Eins og sannir Íslendingar hlógum við að því og brenndum fullt af brenni.
Sem var ákaflega huggulegt. Skemmtum við okkur konunglega.

Það var ekki fyrren ég ætlaði að fara að sofa að ég uppgötvaði að bakið var svona.

Á páskadegi fórum við síðan til Luján sem er bær ekki svo langt frá okkar.

Þar sóttum við messu í basilicunni, frekar blóðlítil eftir allar sugurnar.




Þaðan tókum við rútu heim.

Okkur þótti frekar undarlegt að vatnið í klósettinu hafði frosið meðan við vorum í sveitinni.
Það er að koma vetur.



Ný myndaalbúm komin hér til hægri.

Yfir og út.

Ferming?

Brotnir stólar

Við höfðum herbergjaskipti við drengir. Ég hafði sofið í húsbóndaherberginu. Lá þar flatur í hjónarúmi um tveggja mánaða skeið. En nú bý ég í öðru herbergi sem hefur þann kost að geyma skrifborð sem er bylting fyrir mig. Og þegar þetta er skrifað sit ég við það. Stóllinn sem ég sit í er slæmur einsog allir stólar þessarar íbúðar. Það þarf lítið átak til þess að þeir falli saman þegar sest er á þá því það er greinilegt að þeir hafa allir brotnað einhvern tímann í fyrndinni og þeir hafi síðan verið límdir saman. Húshjálpin okkar hún Móníka sem kemur einu sinni í viku hefur haft það á orði hvað við séum duglegir drengir og ólíkir kólumbísku strákunum sem voru í íbúðinni fyrir ári síðan. Þeir voru víst miklir partídrengir og ástandið svo slæmt að aumingja Móníka þurfti að ryðja burt bjórdósunum til þess að komast inn. Því er því ekkert skrýtið að þessir kólumbísku drengir liggi undir grun fyrir að hafa brotið alla stólana og notað seinna það óyndisúrræði að líma þá lauslega saman og hafa sig á brott í snatri. Þegar þetta er skrifað lifi ég í miklum ótta við að stóllinn samanlímdi hrynji í gólfið og taki mig með. Ég vona að þegar það gerist haldi ég ekki á kaffibolla eða núðlusúpudisk því það gæti haft í för með sér lífshættulegar afleiðingar.

Ég er þónokkuð slappur og svamla um í íbúfeni (no pun). Veikindi hér um slóðir hafa stundum heimþrá sem aukaverkun. Ég var því glaður í dag þegar ég komst að því að á rúv.is hafa verið sett hlaðvörp (podcast). Ég er þessa stundina að hlusta á fyrstu tónleika Sinfóníuhljómsveitar Íslands þar sem Páll Ísólfsson var kynnir. Það er gaman að sitja í Argentínu og hlusta á hósta úr sal sem hljóðritaðir voru árið 1950 í Austurbæjarbíói. Allavega þegar maður þjáist tímabundið af heimþrá.

Rúv.is kætti mig líka fyrir helgi þegar heimasíðan leyfði mér að horfa á úrslit Gettu betur þar sem strákarnir sem ég hef þjálfað um þónokkurt skeið báru loksins sigur úr býtum. Það var einstaklega ánægjulegt að ljúka þjálfaraferlinum með því að sjá þá vinna. Ég er mjög stoltur af þeim drengjum.

Annars bið ég kærlega að heilsa öllum. Endilega kommentið.

Yfir himin og F

Ég er kominn með ákveðna kjölfestu í líf mitt hér í BA. Á ákveðnum tímapunkti fer ég á ákveðna stofnun og dvel þar í um tvo tíma. Þessari reynslu deili ég með stúlku frá Brasilíu, þremur Kínverjum, Suður-Kóreubúa, norskri stúlku og manni frá Suður-Afríku.
Besti vinur minn í þessum hóp er Mzi en hann kemur frá Suður-Afríku. Norska-stúlkan hefur ekki sýnt neina viðleitni við að hafa eitthvað sem gæti kallast norræn-samvinna. Svo hún getur átt sig.
Asíu-búarnir eru nánast með öllu óskiljanlegir. Rétt eins Seltirningar þá tala þeir lítið og lágt.

Mér finnst langbest að taka Subte þangað en síðan hef mikla löngun til að ganga heim.
Í morgun var Viðran ekki það blíð. Ég vaknaði við að húsið hristist vegna þrumu sem var skuggalega nálæg. Þegar litið var útum gluggann sást varla til næstu blokkar svo mikil var rigningin

Þegar ég fór út á strætin til að ná Subte var það mesta og versta gegnið yfir. Hins vegar skildi stormurinn eftir sig ákveðin ummerki.. Regnhlífar sem ekki gátu þolað vindana hér lágu um víð og dreif um göturnar. Sum staðar voru fjöldagrafir þar sem fleiri en ein hlíf lágu saman.
Það sem eitt sinn var regnhlíf er núna einskins nýtt, berstrípað, víravirki.

Tveir tímar á staðnum mínum.

Á leiðinni heim lennti ég svo í frekar vandræðalegu augnbliki. Ég var að ganga yfir 9. júlí eins og svo oft áður. 9, júli er að sögn portenjóa stærsta breiðgata Suður-Ameríku. Ég tel mig minna rétt er ég segi 15 akreinar.
Það er svakalega leiðinlegt að ganga yfir þetta mikla mannvirki. Tekur dágóðan tíma enda þarf maður að fara eftir þremur gönguljósum.
Í dag fékk ég í það minnsta smá krydd í þessa leiðinlegu yfirferð.
Á miðjum 9, júlí gekk ég fram á hund. Til að forðast hvorn annan fór ég til hægri en hann til vinstri. Þannig að við vorum enn jafnilla settir og áður en við færðum okkur.
Þegar við sáum að þetta var ekkert að fara að breytast. Skutum við okkur báðir á upphaflega staðinn. Hundurinn leit í augun á mér. Greinilega frekar pirraður þar sem hann var að missa af húsbónda sínum.
Við reyndum einu sinni enn. Ég til hægri og hann til vinstri. Þá var rakkanum nóg boðið og byrjaði að gelta. Mér verður svo mikið um að ég hoppa yfir hundinn. Rakkinn lítur á þetta sem ögrun og snýr sér við. Ég tek hálfhring og við horfumst aftur í augu. Hundurinn orðinn það pirraður að það mátti sjá gufustróka koma út úr litlu eyrunum.
Þetta var Mexican standoff og hvorugur okkar ætlaði að gefa eftir.
Svo var kallað á hundinn og ég komst áfallalaust heim.

Hef mikið verið að hugsa um þennan hund.

Svo vil ég þakka fyrir mikinn fjölda kommenta á síðunni. Megi hann haldast óbreyttur.

Hingað eða þaðan

Orðið frekar langt síðan ég nennti að skrifa eitthvað gáfulegt. Síðan má deila um það hvort ég skrifa einhvern tímann eitthvað gáfulegt en það er önnur umræða sem er eflaust ekki við hæfi hér. Sú umræða ætti eflaust heima á blogginu mínu þ.e. sú síða sem ég á einn. Það væri eflaust góður staður fyrir eitthvað þannig bull og rugl. Þess síða á víst að vera bull laus.
Í það minnsta hafa einhverjir aðilar út í bæ kvartað yfir of mikilli vinstri slagsíðu í skrifum okkar Helga.
Ég get þó fullvissað ykkur lesendur góðir að hér eftir munum við reyna að skrifa sem frjálslyndir fasistar.

Nú get ég komið með eitt mjög góðan gárunga brandara.

Hvað með blogg með ZERO bulli?

Ég er greinilega að fylgjast of vel með öryrkja umræðunni heima. Varla annað hægt eftir að moggabloggið byrjaði. Það er ekki annað hægt en að ýta á einhvern blogg hlekk af frétt um páfagauka í miðbænum.

Hvað með blogg frá Buenos Aires með ZERO væli um Ísland?

Ég man ekki hvað ég skrifaði um síðast og ég nenni ekki að athuga það. Svo ég ætla bara að skrifa það sem ég vils krifa.
Afsakið endurtekninguna.

Nunó, Portúgalinn, okkar fór. Ég verð nú að játa það að ég varð mjög ánægður með það að fá herbergið mitt aftur alveg óskipt. Samskipti milli mín og Núnó voru ágæt. Ég lærði á mjög erfiðan hátt að það er viss óvirðing að snerta hár einhvers í Portúgal. Ég var heldur ekki sérstaklega ánægður þegar ég þurfti að henda öllum auglýsingamiðunum sem hann hafði verið að safna.
En þar sem við getum ómögulega umgengist hvorn annan svona dagsdaglega þá þurftum við að á einhverjum félagslegum umbótum að halda og sjá Hótel Paraguay var skömmu síðar alveg fullbókað.
Stúlkurnar á suduramerika fengu að gista eina nótt hjá okkur svo þær gætu verið tvo daga lengur hér í Buenos. Það var auðvitað alveg sjálfsagt.
Þær Halla, Inga María og Sigga hafa verið á ferðalagi um heimsálfuna síðan í desember. Ferð þeirra er í raun allt öðruvísi en okkar. Á meðan við þrír fáum að grandskoða eina borg þá þurfa þær að lifa sem ferðamenn í hálft ár. Auðvitað sjá þær miklu meira en við en á móti kemur að yfirferðin þeirra er það hröð að eflaust er ekki hægt að sjá allt það sem maður myndi kæra sig um að sjá.

Við strákarnir hyggjum þó á víking í sumar.
Minn helsti draumur væri sá að fara til Venezúela og fara þar á úrslitaleikinn í Suður-Ameríkukeppninni. Ég myndi telja það vera diez puntos.
Enn fremur þurfum við að ferðast til að fá landvistarheimild okkar endurnýjaða. Við leikum þennan ljóta leik eins og svo margir aðrir hér í borg.

Reyndar höfum við ekki enn farið á leik hér í BA en við erum ekkert að stressa okkur á því. Vitum vel að það á eftir að gerast.

Heimsókn stúlknanna varð þó til þess að ég og Helgi fengum vott af heimþrá. Það var óútskýranlegt sem gerðist.
Heimþráin náði síðan hámarki sínu á Aston bar. Það er svaka notalegur bar sem heitir af einhverjum ótrúlegum orsökum eftir knattspyrnuliðinu Aston Villa.
Þegar við sögðum vertanum hvaðan við værum varð hann svaka ánægður og skellti disknum Gling-Gló undir geislann við mikinn fögnuð okkar Helga.
Axel hafði verið eftir heima vegna þess að hann vildi lesa sér til um hægðir. Hann sýndi okkur meðal annars þetta:

Nú er Axel allra manna fróðastur um hægðir manna og sumra dýra, sérhæfðir sig í öpum.
Enda er hann ekki kallaður neitt annað en dr. Saur hér heima.

Þeir sem vilja lesa meira um hægðir geta snúið sér hingað.

Ég og Helgi erum ekki lengur með heimþrá.

Kossar og knús.
Brækur og bús.

Svo ætla ég að hvetja allt blóðið sem les þetta að kommenta.
Vötnin eru frábær en þið vitið hvað er sagt.

Húgó var ekki púkó

Hallbjörn Hjartarson söng um hundinn sinn hann Húgó sem var ekki púkó. Við strákarnir fórum á fótboltavöll í gær þar sem annar Húgó talaði fyrir framan 40 þúsund manns og gagnrýndi þar harkalega forseta Bandaríkjanna, hann Jorge Bush.

Ég segi einsog Adolf Ingi Erlingsson: Myndirnar tala sínu máli.

Stundum er gaman hjá okkur

Frá vinstri Nuno, Ale, Yanina, Helgi, Áa, , Mari, Axel og ykkar ástkær.
Ef smellt er á myndina þá stækkar hún, úúú.

Sefur þú?

Söng Þú og ég.
En hvorki ég né þú sofum annars gæti ég ekki skrifað eða þú lesið.
Hins vegar höfum við þrjár sofandi manneskjur hér á Paragvæ.
Eina frá Argentínu.
Eina frá Norgegi.
Eina frá okkar ástkæru fósturjörð.

Við strákarnir erum hins vegar í verkefnaviku og höfum lítinn sem engan tíma til að blogga.
Hins vegar er ekki bannað að skora á Axel að skora hér á þessari síðu.
Annars væri hægt að breyta nafni síðunnar í "Yfir himin og H.F."

Best að hlusta á meira Þig og mig...er það ekki annars rétt?

Skorkvikindi og hrafnar

Í götunni okkar standa 10-15 hæða hús saman í endalausri lengju. Þetta er steinsteypuveröld og ekki stingandi strá að sjá nema í blómapottum á svölum. Þegar þú ferð út á svalir heyriru í bílum. Leigubílarnir silast eftir götunni okkar allan daginn. Við vorum svo sniðugir að fylla svalirnar af blómum. Það er nauðsynlegt í svona borg. Og nú hefur eitthvert skorkvikindi gert einn blómapottinn að heimili sínu. Kvikindið gefur frá sér hátt suð sem ágætt er að heyra þegar vélarhljóðin umkringja allt.

Sunnudagar hér í borg eru einstaklega rólegir. Nær allar búðir í götunni eru harðlæstar og lokaðar og fáir eru á ferli. Og sem enginn sérstakur unnandi sunnudaga fer það ekki sérstaklega vel í mig. Enda er ég orðinn svo vanur fjölmenninu og stærðinni. En auðvitað er ágætt að fá smá frið. Venjulegir dagar á götunum hér eru svo lifandi og ólgandi.

Ég hef haldið mig innandyra í dag. Það er komið að skuldadögum í náminu. Ég hef verið að skrifa verkefni og svo er próf í vikunni. Það að hafa eitthvað fyrir stafni er gott hérna. Því annars lendir maður ósjálfrátt í hlutverki túristans. Og tilhugsunin um túristann sem fer í 7 mánaða sólarlandaferð er ekki kræsileg. Mig langar til þess að lifa og starfa hér í borg - og tilheyra í stað þess að vera alltaf gestur.

Áðan horfðum við strákarnir á fyrri hálfleik í leik Los Cuervos (Hrafnanna) og Los Xeneizes (Genóumanna) eða San Lorenzo og Boca Juniors. Þegar ég kynni mig segi ég alltaf að nafnið mitt þýði Santo Cuervo - eða jafnvel Sancuervo. Þá er ég alltaf spurður hvort ég haldi ekki með San Lorenzo. En nei við höldum víst með Boca Juniors við strákarnir. Við þurfum að fara drífa okkur á heimavöll þeirra, La Bombonera, og sjá þá spila. Bocamenn spiluðu í árdaga félagsins í rauðum búningum. Rétt fyrir leik kom í ljós að félagið sem þeir voru að fara leika gegn klæddust samskonar búningum. Í sömu andrá sigldi sænskt skip inn í höfnina og skiptu þá Bocamenn yfir í sænsku fánalitina til þess að geta spilað leikinn. Það verður ein leið til þess að blanda sér í fjöldann hérna að fylgjast með fótboltanum. Og sunnudagar góðir dagar til þess. Hér fylgjast allir með boltanum. Ekki einungis sveittir karlar, heldur fjölskyldur og fólk á öllum aldri.

Maður fær stundum á tilfinninguna að það sé miklu meiri eining á meðal aldurshópa hér. Fólk á öllum aldri gengur um götur löngu eftir miðnætti og jafnvel lítil börn líka. Við strákarnir erum miklir áhugamenn um gamla refi. Við sáum einn áttræðan halda fótbolta á lofti með þvílíkri snilld og svo sáum við í borðtennissalnum algjöra kempu á svipuðum aldri sem hefði leikið sér að Guðmundi Stephensen. Við vonum bara að við verðum svona flottir gamlir refir sjálfir.

Þetta er mín framtíð!

Á frekar lélegum Shusi-stað, notaði of mikið af rjómaosti, voru þrír drengir að tala um hvernig menn þeir vildu koma heim til Íslands og hvað vildu gera þegar heim væri komið.

Belgi vildi geta lifað sem venjulegur þjóðfélagsþegn. Pantað ísskápaviðgerðarmann án fyrirhafnar. Helst viðgerðarmann sem kennir líka íþróttir í sekondaríó. Þegar heim væri komið vildi hann einungis loka sig inn í herbergi, sífullur og keðjureykjandi. Í þessu herbergi ætlaði hann að stunda það að spila tölvuleikinn Football Manager á milli þess þegar ynni eitthvað starf sem fælist í því að vera á netinu. Óljóst er hvenær hann vildi losna þaðan.

Er þetta herbergið hans Belga?

Briðrik var frekar óræðinn þegar kom að þvi að svara svona spurningum en svaraði því hann vildi verða eins og pabbi sinn þegar hann kæmi heim. Þybbinn og með yfirvaraskegg. Hann sættir sig líka við að vera mellufær í spænsku þegar hann kemur heim. Það sem hann vildi síðan gera var enn óræðnara . Eitthvað var talað um ódýrt vinnuafl hér í Argentínu.Verður Briðrik svona þegar hann kemur heim?

Baaber hefur þær væntingar til ferðarinnar að hann vill verða algerlega altalandi á spænsku. Ennfremur vill hann fara á alla Burger King, McDonalds og Hard Rock staði í Buneos Aires.
Þegar Baaber kemur heim mun hann líklega enda sem túlkur fyrir Belga og Biðrik. Ef ekki þá fer hann kannksi og lærir sálfræði.

Er Jose fyrirmynd Baabers í túlkamálunum?

Það verður ákaflega áhugavert að sjá hvað þessir ungu menn gera ekki við líf sitt.

Rigning og rok - Malos Aires

Við skulum vona að plönturnar okkar á svölunum lifi þessi ósköp af. Það gengur á með þvílíkum þrumum og eldingum. Það er fallegt og kærkomið að sjá dropana sem eru á stærð við hnullunga. Það er búið að vera svo fjandi heitt hjá okkur. Þessa stundina er líka nóg að gera í skólanum og því gott að langa ekkert út.

Nú sitjum við hver í sínu horni með heyrnartól á eyrum og látum hvorn annan í friði. Það kemur reyndar fyrir að Kermit og Villti Tryllti Rikki sláist heiftarlega og berji hvorn annan. Þeir kalla það "leikinn" þegar þeir slást. "Viltu koma í leikinn?" segja þeir trylltir.

Nuno fór einn til Iguasú. Við hefðum farið með honum ef miðannarverkefnin hefðu ekki verið á döfinni. Það var ágætt að fá frið fyrir Nuno því hann er svo mikill partímaður og stuðbolti. En honum verður auðvitað vel tekið þegar hann snýr aftur. Við strákarnir ásamt Áu vinkonu okkar ætlum að koma honum saman við Havaí-rós eina sem hún þekkir.

Við hittum ræðismanninn okkar hann Daniel í vikunni. Hann er með skrifstofu í Belgrano með Íslandskort á veggjum. Hann vinnur fyrir Marel og fleiri íslensk fyrirtæki. Það var gott að hitta karlinn enda vildi hann sinna okkur á allan hátt með okkar beiðnir. Daniel ólst upp á heimili þar sem Ísland var í daglegu tali en pabbi hans, Walter, hefur verið aðalræðismaður Íslands í Argentínu í hálfa öld. Það er fínt að vita af svona góðum körlum hér í borg. Hver veit nema að við förum á fyllerí með þeim. Sitjum þá með þeim feðgum og drekkum Fernet Branca - með pípuhatta, í nærbolum og reykjum gríðarstóra Havanavindla. Ég vona það allavega.

Hvað þarf ég að bíða lengi eftir þessari reiknivél?

Skriffinnskan hér í Argentínu er hreint ótrúleg.
Við ákváðum að fara í sundferð síðustu helgi en ferðin endaði hinsvegar á heilsugæslustöð. Nei, mamma, Krummi og Keli voru hvorki með áfengis- né reykeitrun.
Þegar þú kaupir þig inn í laugina færðu miða sem þú tekur með þér. Síðan ertu sturtaður með því að gamlir karlar skvetta kaldri vatnsfötu á þig.

Eftir þá píningu er farið í sérstakt herbergi þar sem læknir situr í svörtum hægindastól og biður þig um að lyfta upp höndunum og halda þeim þannig. Þegar þú ert búinn að standa í svona hálfa mínútu ákveður doktorinn að standa upp og grandskoða hvert einasta hár í handakrikanum.
Eftir þessa niðurlægingu tekur ekki betra við. Næst vill hann að þú lyftir upp sundskýlunni svo hún að skýli aðeins því allra heilagasta. Hver millimetri er grandskoðaður með stækunargleri.

Eftir þessa misnotkun ertu beðinn um að setja einn fót í einu á þykkan stálklump. Ekki nóg með það að fæturnir séu skoðaðir frá tá til hæls. Þá þarf líka að glenna tærnar framan í lækninn.
Eftir að læknirinn komast að því að við vorum sveppa-og ógeðslausir skrifaði hann á bláan miða. Merkti hann með nöfnum okkar og dagsetningu.

Eftir það benti hann okkur hvert ætti að fara.Það var allt gott og blessað nema hvað að dr. Dauði lét okkur ganga heilan hring um girðingu sem umlukti sundlaugina. Þegar við koum svo loks að innganginum voru miðarnir tveir teknir og stimplaðir.

Sundlaugin var hin fínasta.

Var læknirinn sonur Aribert Heim?

Önnur skrffinsku saga var þegar ég og Baaber fórum að kaupa vefmyndavélar.
Þá fórum við í röð til að velja myndavelina. Í afgreiðslunni var nafn tekið niður og helst vegabréfsnúmer en við vorum ekki með það á hreinu svo hann sleppti okkur með það og lét okkur hafa miða
Því næst var farið í röð þar sem við þurftum að sýna miðann og borga.
Síðan tók löng bið þar til nöfn okkar voru kölluð upp.
Þá loksins fengum við myndavélina.
Þær eru ágætar.

Þetta minnir bara á lélega brandara af heimsíðu Hannesar H.G. um Ráðstjórnarríkin en þeir eru víst týndir vegna þess að síðan var lögð niður.

Talandi um síður þá hefur þessi síða nú verið stillt þannig að allir geta kommentað.

Nú geta allir lesendur síðunnar farið í biðraðir til að kommenta á síðuna

Eldsnemma á ferð

Síðustu misseri hef ég stundum misskilið eina minnisreglu. Eða öllu heldur ruglast. Ég hélt óvart að það væri best að leggjast til hvílu klukkan 7 á morgnana. Nei. Minnisreglan hljómar nefnilega svona: það er best að vakna klukkan 7 á morgnana.

Í dag gerði ég það. Ég fór á flakk. Tók neðanjarðarlestina í bókabúð eina. Búðin var reyndar ekki opin þegar ég mætti. Ég settist á kaffihús innan um gamla karla. Sumir hlógu dátt svo skein í gular tennur. Kannski ræddu þeir um gamla góða daga. Kannski ræddu þeir um stjórnartíð Peróns. Kannski ræddu þeir um heimsmeistaramótið 1978. Kannski ræddu þeir um Gran Hermano (argentínsku útgáfuna af Big Brother). Og kannski spáðu þeir í spilin - það eru forsetakosningar í haust.

Í bókabúðinni fann ég nú ekki það sem ég leitaði að. En afgreiðslumaðurinn var fínn gaukur og benti mér á hvert ég ætti að leita. Hann var með heimskort uppá vegg. Stórt og fallegt kort, nema hvað Ísland leit út einsog graftarkýli. Kópavogur var á miðhálendinu og Höfn í Hornafirði hét Portland. Hann lofaði mér því að redda sér nýju korti. Þetta gengi ekki í virðulegri bókabúð.

Það er gaman að sitja í neðanjarðarlestinni einn í fjöldanum með Ipod í eyrum. Mér fannst ég tilheyra borginni. Þar sem ég var einn á ferð og hinir glókollarnir heima var ekki eins auðsjáanlegt að ég væri útlendingur. Þegar þú sérð marga ljóshærða menn í samfloti er augljóst að þeir eru útlenskir. En ef þú sérð einn þá er alveg möguleiki að hann sé portenjói af þýsku bergi brotinn og heiti Julio Adelstein. Eða Giovanni Brandsen.

Nuno vinur okkar frá Portúgal framlengdi dvöl sína og verður því með okkur til 8. mars. Ætli við ferðumst ekki með honum til Úrúgvæ eða jafnvel enn lengra. Hugsanlega til Ígvasúfossa sem eru á landamærum Argentínu, Paragvæ og Brasilíu.

Kannski förum við ekkert lengra en á pizzastaðinn hér í næsta húsi - El Cuartito eða Litlu kytruna. Litla kytran er þjóðþekktur pizzastaður. Maradona pantar þaðan pizzur reglulega. Enda hangir treyja þar á vegg árituð honum. Að eiga áritaða Diego-treyju hér í Blíðviðru er líkt og að eiga Guðbrandsbiblíu í Reykjavík.

Karlarnir sem vinna á El Cuartito eru miklir vinir okkar og grilla okkur reglulega. Eitt sinn mættum við Axel saman á staðinn og pöntuðum pizzur íklæddir hlýrabolum. Þjónarnir og kokkarnir gátu ekki afgreitt okkur því þeir voru í hláturskasti. Kölluðu hátt og bentu á okkur. Ég veit ekki hvað var svona fyndið við okkur Axel í hlýrabolum. En pizzurnar voru góðar.

Næsta stríð verður háð með steinum, Friðrik Steinum

Sambýlingar mínir hafa ákveðið að hætta að reykja. Andrúmsloftið er læviblandið. Íbúðinni er skipt í þrennt. Einu samskiptin eiga sér stað þegar móðganagusa frussast út úr einhverju herberginu. Ákvörðunin hjá strákunum var tekin af mjög skiljanlegum ástæðum. Það er bannað að reykja á kaffihúsum, ölstofum og skemmtistofum hér í Buenos Aires en bara í borginni ekki provincinu. Svo auðvitað verður bannið komið á Fróni er við lendum þar eftir mörg mörg ár.
Frá mínum sjónarhóli er þetta reykingarbann alveg frábært. Ég get notað fötin mín aftur eftir að hafa verið á skemmtistað og hausverkurinn eftir kvöldið er oftast enginn. Sú goðsögn um að svitalykt muni liggja yfir staðnum er alveg úr lausu lofti gripnar. Hún kemur í það minnsta ekki hér. Ég trú ekki að það sé vegna þess að Marianó og María séu eitthvað þrifnari en Jón og Gunna.
Svo verður eitthvað miklu meira.
Heimilisástandið hér á Paraguay er ekki fallegt. Vonandi verður allt fallið í ljúft leður þegar helgin er yfir staðin.
Þangað til mun ég vera stríðsfréttaritari ykkar.

Kannski verður hægt að sjá No Smoking Orchestra á reyklausum stað.

Uppfært: Þeir eru byrjaðir aftur.
Uppfært 2: Þeir eru byrjaðir að reykja krakk.

Enginn smá venjulegur dagur

Margir hafa verið að velta því fyrir sér hvernig venjulegur dagur hér í Buenos Aires er.
Fyrst af öllu þurfum við að vakna og gerum við það svona um tíu. Meðan einn af okkur skolar af sér kvöldsvitann sitja hinir á svölunum og borða ávextina sem við keyptum af ávaxtasalanum okkar, honum Carlos.

Carlos þessi er áhugaverð persóna. Hann hefur t.d. sagt okkur að hann rak hóruhús í ein tíu ár. Það kallaðist Boca Sensual eða Munaðarfulli munnurinn. Þó við höfum reynt að dæla atvinnusögur frá honum þá vill hann ekki segja meira. Segir að það sé ekki til siðs hér að tala um viðskiptavini svona fyrirtækja.

Carlos

Eftir að hafa skolað sig og belgt sig út af framandi ávötum eins og rauðum bönunum er kveikt á tölvunum.
Þar er horft á einn til tvo tíma. Fer eftir stemmningu.
Eftir að hafa grillast við tölvuskjáinn. Hendum við nokkrum bókum í bakpoka og höldum út í ofurmarkaðinn okkar, Disco. Kaupum þar einhverjar vörur fyrir daginn. Þjótum út í garðinn fyrir framan Colón og lesum liggjandi í sólinni. Áður en við förum aftur heim komum við aftur við í Disco og kaupum þar salad og lomo-sneiðar. Í götunni er líka sælkeraverlsun sem selur dýrindis vín og osta. Það er góður viðkomustaður.
Heima eldum við herramansmat.
Eftir mat horfum við svo á einhverja listræna mynd á rásinni Film&Arts
Eftir myndina er einkatími og má þá gera það sem maður vill.

Mánudagur í Buenos Aires

Það er mánudagur. Hitinn er þokkalegur. Ekki ský á himni. Fólkið lullast áfram í hitanum. Loðinn handleggur leigubílstjórans teygir sig út um rúðuna. Lögregluþjónar í skotheldum vestum þurrka svitann af enninu. Blómasalar og pizzugerðarmenn geispa.

Á Paragvægötu 1283 er glatt á hjalla. Hér eru samankomnir í augnablikinu tveir Íslendingar og tveir Silfurlendingar. Von er á einum Íslendingi í viðbót og einum Portúgala en þeir skruppu í ljósmyndaverslun.

Hvarvetna þar sem við hittum Argentínumenn fáum við náttúrulega hlýjar móttökur. "Somos de Islandia" segjum við leigubílstjóranum eða eiganda þvotthússins. "Que lindo" segja þeir þá allir. "Que lindo."

Portúgalinn Nuno er nýjasti liðsmaðurinn. Hann ætlar að gista hjá okkur næstu tvær vikur. Hann ætlar að tala við fólk af portúgölskum uppruna hér í borg. Nuno langar að sjá hvernig portúgalski minnihlutinn hér í Buenos Aires hefur það. Hvort hann tali portúgölsku og þar fram eftir götunum.

Buenos Aires er borg margra þjóða. Í hverfinu Once ganga til dæmis gyðingar um götur. Litlir strákar með rabbínakrullur og sýnagógur á hverju strái. Það er gaman að berast með straumi þjóðahafsins. Sumir bera þýsk eftirnöfn á borð við Schüler. Aðrir ítölsk. Sumir rússnesk eða frá Eystrasaltinu. En þrátt fyrir þessi ólíku púsluspil Argentínu eru menn gríðarlega sameinaðir í ást sinni á Silfurlandinu. Þeir eru stoltir og bjartsýnir. Hér blaktir við hvert torg argentínski fáninn, hvíti og ljósblái með Maísólina í miðju. Og allstaðar myndir af hetjum úr þjóðaríþróttunum tveimur: Tangó og fótbolta. Þar standa tveir menn upp úr og eru í guðatölu. Tangósöngvarinn Carlos Gardel og svo auðvitað Diego Armando Maradona.

Svo þegar kvöldar setjumst við á veitingastaði. Argentínumenn eru miklir nátthrafnar og borða seint. Það er til dæmis ekki óalgengt að sjá heila fjölskyldu borða á veitingastað um miðnætti. Og litlir krakkar með. Það hentar okkur vel því sjálfir erum við nátthrafnar allir.

Verst með kerlinguna á hæðinni fyrir neðan sem alltaf þarf að kvarta og kveina þegar við hlægjum úti svölum.

Gamanmál í upphafi ferðar

Við Argentínufarar - Axel, Friðrik og Helgi - erum nú staddir í Blíðviðru. Við búum á Paragvægötu númer 1283 og ætlum að segja frá ævintýrum okkar hér á þessu bloggi. Ferð okkar hófst 15. janúar og hefur ýmislegt rekið á fjörur okkar síðan þá. Fyrsta færslan er helguð bröndurum þeim sem hrunið hafa af vörum gulldrengja. Við hittum Sigga Arent í Glasgow og á hann heiður af mörgu því sem á eftir fer ásamt okkur strákunum.

Fyrir framan dyngjur drottningar
Einu sinni var lítill strákur með mömmu sinni í London og þau höfðu verið að skoða þessa helstu túristastaði, þú veist, Westminster Abbey og alla þessa staði og svo hafa þau sporað í gegnum St. James's Park og koma að Buckingham Palace, svaka dæmi maður og strákurinn sér allar þessar hallir og súlur og þarna eru nöfn allra heimsveldanna, Ástralía og svona, þú veist, Indland og þetta. Heyrðu, heldurðu að strákurinn líti ekki upp á eina súluna og segi, hvaða land er þetta hérna, er þetta Vafríka? Nei segir mamma hans, þetta er nú Vestur Afríka. Já okei, segir strákurinn, hvaða land er þá þetta Safríka?

Fullmikið af því góða
Það var eitt sinn maður sem mætti í vinnuna alveg eldsnemma eins og alla aðra daga. Það var venjan á vinnustaðnum að sá sem mætti fyrstur myndi laga kaffið. Okkar maður var nú snemma á ferð en alls ekki sá fyrsti. Einhver hafði lagað kaffið en hann vissi náttúrulega ekkert hver. Svo réttir honum einhver kaffibolla og hann fær sér sopa. Heyrðu, þá var kaffið alltof heitt og maðurinn segir: “Hver lagaði þennan hver?”

Ótrúlegt kvöld hjá Herði
Þá var hann Hörður mættur í enn einn túrinn. Eins og venjulega var löng sigling framundan og vonandi einhver veiði. Hann var auðvitað skipstjórinn og þurfti að sinna sínum skyldum. Svo er búin að vera helvítis góð sigling og ágæt veiði og karlinn fer út á dekk að hjálpa. Eftir þessa mokveiði setjast menn að kvöldverðarborði og bíða matarins í ofvæni. Heyrðu, þá kemur kokkurinn með naglasúpu og hellir í diska og færir áhöfninni. Haldiði þá ekki að hann Hörður skipstjóri hafi akkúrat verið að hringja í konu sína sem var þá stödd í saumaklúbbi í Hömrunum?

Margur heldur mig sig
Einu sinni sem oftar var Magnús lentur í Glasgow. Hann þræðir verslunargöturnar, eins og konan hafði beðið um og kaupir hin ýmsu kynstur af varningi. Svo var dagur að kveldi kominn og Magnús sest á ágætan pöbb nálægan verslunargötunni. Hann fer að spjalla við þá innfæddu og þeir vilja ólmir fá eitthvað að vita um tónlistarmenningu Íslendinga. Þá segir okkar maður í hálfgerðri ölvímu: “Do you know the Mamas and the Papas?” Skotarnir segja auðvitað já en vita ekkert hvað Magnúsi gengur til. Þá segir Magnús: “Nú of course, the Papas were from Iceland.” Og meinti papanna á Íslandi á Landnámsöld.

Maddaman á móti
Þá voru strákarnir loksins komnir til kóngsins Kaupmannahafnar. Þeir dveljast á hóteli sem þeir höfðu ráð fyrir. Þeir athuga kringumstæður og þrífa sig hátt og lágt á hótelinu og halda svo út í bæ. Svo dregur að kvöldi og drengirnir hafa setið lengi við drykkju og ákveða að segja það gott og halda heim á leið. Þegar í hótelherbergi er komið sem er á áttundu hæð verður einum þeirra starsýnt á glugga gengt þeim. Það var semsagt hótel þar móti og maddama ein í glugga sem beraði nú eitthvað meira en silfurmenið um hálsinn. Þetta var semsagt fínt hótel og þykir nú þeim yngsta í föruneytinu þetta nú vera of langt gengið. Bregður þá hinum elsta á það ráð að ganga út úr herberginu og kunngjöra yfirþjóni þessi ónot sem maddaman hafði valdið unglingnum. Yfirþjónninn gengur þá rakleiðis yfir götuna og þá má minnstu muna að leigubifreið skvetti drullu yfir sjakkettinn. Hann fær leyfi til þess að ganga á herbergið hjá maddömunni og bankar upp á. Hún kemur til dyra alveg eins múnderuð og áður. Yfirþjónninn segir henni kurteisislega að silfurmenið sjáist nú heldur of vel út um gluggann. Maddamman segir þá “Så må de snart kom opp”. Þá meinti hún með því að drengjunum væri öllum velkomið að koma upp á herbergi til sín.