Eldsnemma á ferð

Síðustu misseri hef ég stundum misskilið eina minnisreglu. Eða öllu heldur ruglast. Ég hélt óvart að það væri best að leggjast til hvílu klukkan 7 á morgnana. Nei. Minnisreglan hljómar nefnilega svona: það er best að vakna klukkan 7 á morgnana.

Í dag gerði ég það. Ég fór á flakk. Tók neðanjarðarlestina í bókabúð eina. Búðin var reyndar ekki opin þegar ég mætti. Ég settist á kaffihús innan um gamla karla. Sumir hlógu dátt svo skein í gular tennur. Kannski ræddu þeir um gamla góða daga. Kannski ræddu þeir um stjórnartíð Peróns. Kannski ræddu þeir um heimsmeistaramótið 1978. Kannski ræddu þeir um Gran Hermano (argentínsku útgáfuna af Big Brother). Og kannski spáðu þeir í spilin - það eru forsetakosningar í haust.

Í bókabúðinni fann ég nú ekki það sem ég leitaði að. En afgreiðslumaðurinn var fínn gaukur og benti mér á hvert ég ætti að leita. Hann var með heimskort uppá vegg. Stórt og fallegt kort, nema hvað Ísland leit út einsog graftarkýli. Kópavogur var á miðhálendinu og Höfn í Hornafirði hét Portland. Hann lofaði mér því að redda sér nýju korti. Þetta gengi ekki í virðulegri bókabúð.

Það er gaman að sitja í neðanjarðarlestinni einn í fjöldanum með Ipod í eyrum. Mér fannst ég tilheyra borginni. Þar sem ég var einn á ferð og hinir glókollarnir heima var ekki eins auðsjáanlegt að ég væri útlendingur. Þegar þú sérð marga ljóshærða menn í samfloti er augljóst að þeir eru útlenskir. En ef þú sérð einn þá er alveg möguleiki að hann sé portenjói af þýsku bergi brotinn og heiti Julio Adelstein. Eða Giovanni Brandsen.

Nuno vinur okkar frá Portúgal framlengdi dvöl sína og verður því með okkur til 8. mars. Ætli við ferðumst ekki með honum til Úrúgvæ eða jafnvel enn lengra. Hugsanlega til Ígvasúfossa sem eru á landamærum Argentínu, Paragvæ og Brasilíu.

Kannski förum við ekkert lengra en á pizzastaðinn hér í næsta húsi - El Cuartito eða Litlu kytruna. Litla kytran er þjóðþekktur pizzastaður. Maradona pantar þaðan pizzur reglulega. Enda hangir treyja þar á vegg árituð honum. Að eiga áritaða Diego-treyju hér í Blíðviðru er líkt og að eiga Guðbrandsbiblíu í Reykjavík.

Karlarnir sem vinna á El Cuartito eru miklir vinir okkar og grilla okkur reglulega. Eitt sinn mættum við Axel saman á staðinn og pöntuðum pizzur íklæddir hlýrabolum. Þjónarnir og kokkarnir gátu ekki afgreitt okkur því þeir voru í hláturskasti. Kölluðu hátt og bentu á okkur. Ég veit ekki hvað var svona fyndið við okkur Axel í hlýrabolum. En pizzurnar voru góðar.