Yfir himin og F

Ég er kominn með ákveðna kjölfestu í líf mitt hér í BA. Á ákveðnum tímapunkti fer ég á ákveðna stofnun og dvel þar í um tvo tíma. Þessari reynslu deili ég með stúlku frá Brasilíu, þremur Kínverjum, Suður-Kóreubúa, norskri stúlku og manni frá Suður-Afríku.
Besti vinur minn í þessum hóp er Mzi en hann kemur frá Suður-Afríku. Norska-stúlkan hefur ekki sýnt neina viðleitni við að hafa eitthvað sem gæti kallast norræn-samvinna. Svo hún getur átt sig.
Asíu-búarnir eru nánast með öllu óskiljanlegir. Rétt eins Seltirningar þá tala þeir lítið og lágt.

Mér finnst langbest að taka Subte þangað en síðan hef mikla löngun til að ganga heim.
Í morgun var Viðran ekki það blíð. Ég vaknaði við að húsið hristist vegna þrumu sem var skuggalega nálæg. Þegar litið var útum gluggann sást varla til næstu blokkar svo mikil var rigningin

Þegar ég fór út á strætin til að ná Subte var það mesta og versta gegnið yfir. Hins vegar skildi stormurinn eftir sig ákveðin ummerki.. Regnhlífar sem ekki gátu þolað vindana hér lágu um víð og dreif um göturnar. Sum staðar voru fjöldagrafir þar sem fleiri en ein hlíf lágu saman.
Það sem eitt sinn var regnhlíf er núna einskins nýtt, berstrípað, víravirki.

Tveir tímar á staðnum mínum.

Á leiðinni heim lennti ég svo í frekar vandræðalegu augnbliki. Ég var að ganga yfir 9. júlí eins og svo oft áður. 9, júli er að sögn portenjóa stærsta breiðgata Suður-Ameríku. Ég tel mig minna rétt er ég segi 15 akreinar.
Það er svakalega leiðinlegt að ganga yfir þetta mikla mannvirki. Tekur dágóðan tíma enda þarf maður að fara eftir þremur gönguljósum.
Í dag fékk ég í það minnsta smá krydd í þessa leiðinlegu yfirferð.
Á miðjum 9, júlí gekk ég fram á hund. Til að forðast hvorn annan fór ég til hægri en hann til vinstri. Þannig að við vorum enn jafnilla settir og áður en við færðum okkur.
Þegar við sáum að þetta var ekkert að fara að breytast. Skutum við okkur báðir á upphaflega staðinn. Hundurinn leit í augun á mér. Greinilega frekar pirraður þar sem hann var að missa af húsbónda sínum.
Við reyndum einu sinni enn. Ég til hægri og hann til vinstri. Þá var rakkanum nóg boðið og byrjaði að gelta. Mér verður svo mikið um að ég hoppa yfir hundinn. Rakkinn lítur á þetta sem ögrun og snýr sér við. Ég tek hálfhring og við horfumst aftur í augu. Hundurinn orðinn það pirraður að það mátti sjá gufustróka koma út úr litlu eyrunum.
Þetta var Mexican standoff og hvorugur okkar ætlaði að gefa eftir.
Svo var kallað á hundinn og ég komst áfallalaust heim.

Hef mikið verið að hugsa um þennan hund.

Svo vil ég þakka fyrir mikinn fjölda kommenta á síðunni. Megi hann haldast óbreyttur.