Gamanmál í upphafi ferðar

Við Argentínufarar - Axel, Friðrik og Helgi - erum nú staddir í Blíðviðru. Við búum á Paragvægötu númer 1283 og ætlum að segja frá ævintýrum okkar hér á þessu bloggi. Ferð okkar hófst 15. janúar og hefur ýmislegt rekið á fjörur okkar síðan þá. Fyrsta færslan er helguð bröndurum þeim sem hrunið hafa af vörum gulldrengja. Við hittum Sigga Arent í Glasgow og á hann heiður af mörgu því sem á eftir fer ásamt okkur strákunum.

Fyrir framan dyngjur drottningar
Einu sinni var lítill strákur með mömmu sinni í London og þau höfðu verið að skoða þessa helstu túristastaði, þú veist, Westminster Abbey og alla þessa staði og svo hafa þau sporað í gegnum St. James's Park og koma að Buckingham Palace, svaka dæmi maður og strákurinn sér allar þessar hallir og súlur og þarna eru nöfn allra heimsveldanna, Ástralía og svona, þú veist, Indland og þetta. Heyrðu, heldurðu að strákurinn líti ekki upp á eina súluna og segi, hvaða land er þetta hérna, er þetta Vafríka? Nei segir mamma hans, þetta er nú Vestur Afríka. Já okei, segir strákurinn, hvaða land er þá þetta Safríka?

Fullmikið af því góða
Það var eitt sinn maður sem mætti í vinnuna alveg eldsnemma eins og alla aðra daga. Það var venjan á vinnustaðnum að sá sem mætti fyrstur myndi laga kaffið. Okkar maður var nú snemma á ferð en alls ekki sá fyrsti. Einhver hafði lagað kaffið en hann vissi náttúrulega ekkert hver. Svo réttir honum einhver kaffibolla og hann fær sér sopa. Heyrðu, þá var kaffið alltof heitt og maðurinn segir: “Hver lagaði þennan hver?”

Ótrúlegt kvöld hjá Herði
Þá var hann Hörður mættur í enn einn túrinn. Eins og venjulega var löng sigling framundan og vonandi einhver veiði. Hann var auðvitað skipstjórinn og þurfti að sinna sínum skyldum. Svo er búin að vera helvítis góð sigling og ágæt veiði og karlinn fer út á dekk að hjálpa. Eftir þessa mokveiði setjast menn að kvöldverðarborði og bíða matarins í ofvæni. Heyrðu, þá kemur kokkurinn með naglasúpu og hellir í diska og færir áhöfninni. Haldiði þá ekki að hann Hörður skipstjóri hafi akkúrat verið að hringja í konu sína sem var þá stödd í saumaklúbbi í Hömrunum?

Margur heldur mig sig
Einu sinni sem oftar var Magnús lentur í Glasgow. Hann þræðir verslunargöturnar, eins og konan hafði beðið um og kaupir hin ýmsu kynstur af varningi. Svo var dagur að kveldi kominn og Magnús sest á ágætan pöbb nálægan verslunargötunni. Hann fer að spjalla við þá innfæddu og þeir vilja ólmir fá eitthvað að vita um tónlistarmenningu Íslendinga. Þá segir okkar maður í hálfgerðri ölvímu: “Do you know the Mamas and the Papas?” Skotarnir segja auðvitað já en vita ekkert hvað Magnúsi gengur til. Þá segir Magnús: “Nú of course, the Papas were from Iceland.” Og meinti papanna á Íslandi á Landnámsöld.

Maddaman á móti
Þá voru strákarnir loksins komnir til kóngsins Kaupmannahafnar. Þeir dveljast á hóteli sem þeir höfðu ráð fyrir. Þeir athuga kringumstæður og þrífa sig hátt og lágt á hótelinu og halda svo út í bæ. Svo dregur að kvöldi og drengirnir hafa setið lengi við drykkju og ákveða að segja það gott og halda heim á leið. Þegar í hótelherbergi er komið sem er á áttundu hæð verður einum þeirra starsýnt á glugga gengt þeim. Það var semsagt hótel þar móti og maddama ein í glugga sem beraði nú eitthvað meira en silfurmenið um hálsinn. Þetta var semsagt fínt hótel og þykir nú þeim yngsta í föruneytinu þetta nú vera of langt gengið. Bregður þá hinum elsta á það ráð að ganga út úr herberginu og kunngjöra yfirþjóni þessi ónot sem maddaman hafði valdið unglingnum. Yfirþjónninn gengur þá rakleiðis yfir götuna og þá má minnstu muna að leigubifreið skvetti drullu yfir sjakkettinn. Hann fær leyfi til þess að ganga á herbergið hjá maddömunni og bankar upp á. Hún kemur til dyra alveg eins múnderuð og áður. Yfirþjónninn segir henni kurteisislega að silfurmenið sjáist nú heldur of vel út um gluggann. Maddamman segir þá “Så må de snart kom opp”. Þá meinti hún með því að drengjunum væri öllum velkomið að koma upp á herbergi til sín.