Hvað þarf ég að bíða lengi eftir þessari reiknivél?

Skriffinnskan hér í Argentínu er hreint ótrúleg.
Við ákváðum að fara í sundferð síðustu helgi en ferðin endaði hinsvegar á heilsugæslustöð. Nei, mamma, Krummi og Keli voru hvorki með áfengis- né reykeitrun.
Þegar þú kaupir þig inn í laugina færðu miða sem þú tekur með þér. Síðan ertu sturtaður með því að gamlir karlar skvetta kaldri vatnsfötu á þig.

Eftir þá píningu er farið í sérstakt herbergi þar sem læknir situr í svörtum hægindastól og biður þig um að lyfta upp höndunum og halda þeim þannig. Þegar þú ert búinn að standa í svona hálfa mínútu ákveður doktorinn að standa upp og grandskoða hvert einasta hár í handakrikanum.
Eftir þessa niðurlægingu tekur ekki betra við. Næst vill hann að þú lyftir upp sundskýlunni svo hún að skýli aðeins því allra heilagasta. Hver millimetri er grandskoðaður með stækunargleri.

Eftir þessa misnotkun ertu beðinn um að setja einn fót í einu á þykkan stálklump. Ekki nóg með það að fæturnir séu skoðaðir frá tá til hæls. Þá þarf líka að glenna tærnar framan í lækninn.
Eftir að læknirinn komast að því að við vorum sveppa-og ógeðslausir skrifaði hann á bláan miða. Merkti hann með nöfnum okkar og dagsetningu.

Eftir það benti hann okkur hvert ætti að fara.Það var allt gott og blessað nema hvað að dr. Dauði lét okkur ganga heilan hring um girðingu sem umlukti sundlaugina. Þegar við koum svo loks að innganginum voru miðarnir tveir teknir og stimplaðir.

Sundlaugin var hin fínasta.

Var læknirinn sonur Aribert Heim?

Önnur skrffinsku saga var þegar ég og Baaber fórum að kaupa vefmyndavélar.
Þá fórum við í röð til að velja myndavelina. Í afgreiðslunni var nafn tekið niður og helst vegabréfsnúmer en við vorum ekki með það á hreinu svo hann sleppti okkur með það og lét okkur hafa miða
Því næst var farið í röð þar sem við þurftum að sýna miðann og borga.
Síðan tók löng bið þar til nöfn okkar voru kölluð upp.
Þá loksins fengum við myndavélina.
Þær eru ágætar.

Þetta minnir bara á lélega brandara af heimsíðu Hannesar H.G. um Ráðstjórnarríkin en þeir eru víst týndir vegna þess að síðan var lögð niður.

Talandi um síður þá hefur þessi síða nú verið stillt þannig að allir geta kommentað.

Nú geta allir lesendur síðunnar farið í biðraðir til að kommenta á síðuna

Eldsnemma á ferð

Síðustu misseri hef ég stundum misskilið eina minnisreglu. Eða öllu heldur ruglast. Ég hélt óvart að það væri best að leggjast til hvílu klukkan 7 á morgnana. Nei. Minnisreglan hljómar nefnilega svona: það er best að vakna klukkan 7 á morgnana.

Í dag gerði ég það. Ég fór á flakk. Tók neðanjarðarlestina í bókabúð eina. Búðin var reyndar ekki opin þegar ég mætti. Ég settist á kaffihús innan um gamla karla. Sumir hlógu dátt svo skein í gular tennur. Kannski ræddu þeir um gamla góða daga. Kannski ræddu þeir um stjórnartíð Peróns. Kannski ræddu þeir um heimsmeistaramótið 1978. Kannski ræddu þeir um Gran Hermano (argentínsku útgáfuna af Big Brother). Og kannski spáðu þeir í spilin - það eru forsetakosningar í haust.

Í bókabúðinni fann ég nú ekki það sem ég leitaði að. En afgreiðslumaðurinn var fínn gaukur og benti mér á hvert ég ætti að leita. Hann var með heimskort uppá vegg. Stórt og fallegt kort, nema hvað Ísland leit út einsog graftarkýli. Kópavogur var á miðhálendinu og Höfn í Hornafirði hét Portland. Hann lofaði mér því að redda sér nýju korti. Þetta gengi ekki í virðulegri bókabúð.

Það er gaman að sitja í neðanjarðarlestinni einn í fjöldanum með Ipod í eyrum. Mér fannst ég tilheyra borginni. Þar sem ég var einn á ferð og hinir glókollarnir heima var ekki eins auðsjáanlegt að ég væri útlendingur. Þegar þú sérð marga ljóshærða menn í samfloti er augljóst að þeir eru útlenskir. En ef þú sérð einn þá er alveg möguleiki að hann sé portenjói af þýsku bergi brotinn og heiti Julio Adelstein. Eða Giovanni Brandsen.

Nuno vinur okkar frá Portúgal framlengdi dvöl sína og verður því með okkur til 8. mars. Ætli við ferðumst ekki með honum til Úrúgvæ eða jafnvel enn lengra. Hugsanlega til Ígvasúfossa sem eru á landamærum Argentínu, Paragvæ og Brasilíu.

Kannski förum við ekkert lengra en á pizzastaðinn hér í næsta húsi - El Cuartito eða Litlu kytruna. Litla kytran er þjóðþekktur pizzastaður. Maradona pantar þaðan pizzur reglulega. Enda hangir treyja þar á vegg árituð honum. Að eiga áritaða Diego-treyju hér í Blíðviðru er líkt og að eiga Guðbrandsbiblíu í Reykjavík.

Karlarnir sem vinna á El Cuartito eru miklir vinir okkar og grilla okkur reglulega. Eitt sinn mættum við Axel saman á staðinn og pöntuðum pizzur íklæddir hlýrabolum. Þjónarnir og kokkarnir gátu ekki afgreitt okkur því þeir voru í hláturskasti. Kölluðu hátt og bentu á okkur. Ég veit ekki hvað var svona fyndið við okkur Axel í hlýrabolum. En pizzurnar voru góðar.

Næsta stríð verður háð með steinum, Friðrik Steinum

Sambýlingar mínir hafa ákveðið að hætta að reykja. Andrúmsloftið er læviblandið. Íbúðinni er skipt í þrennt. Einu samskiptin eiga sér stað þegar móðganagusa frussast út úr einhverju herberginu. Ákvörðunin hjá strákunum var tekin af mjög skiljanlegum ástæðum. Það er bannað að reykja á kaffihúsum, ölstofum og skemmtistofum hér í Buenos Aires en bara í borginni ekki provincinu. Svo auðvitað verður bannið komið á Fróni er við lendum þar eftir mörg mörg ár.
Frá mínum sjónarhóli er þetta reykingarbann alveg frábært. Ég get notað fötin mín aftur eftir að hafa verið á skemmtistað og hausverkurinn eftir kvöldið er oftast enginn. Sú goðsögn um að svitalykt muni liggja yfir staðnum er alveg úr lausu lofti gripnar. Hún kemur í það minnsta ekki hér. Ég trú ekki að það sé vegna þess að Marianó og María séu eitthvað þrifnari en Jón og Gunna.
Svo verður eitthvað miklu meira.
Heimilisástandið hér á Paraguay er ekki fallegt. Vonandi verður allt fallið í ljúft leður þegar helgin er yfir staðin.
Þangað til mun ég vera stríðsfréttaritari ykkar.

Kannski verður hægt að sjá No Smoking Orchestra á reyklausum stað.

Uppfært: Þeir eru byrjaðir aftur.
Uppfært 2: Þeir eru byrjaðir að reykja krakk.

Enginn smá venjulegur dagur

Margir hafa verið að velta því fyrir sér hvernig venjulegur dagur hér í Buenos Aires er.
Fyrst af öllu þurfum við að vakna og gerum við það svona um tíu. Meðan einn af okkur skolar af sér kvöldsvitann sitja hinir á svölunum og borða ávextina sem við keyptum af ávaxtasalanum okkar, honum Carlos.

Carlos þessi er áhugaverð persóna. Hann hefur t.d. sagt okkur að hann rak hóruhús í ein tíu ár. Það kallaðist Boca Sensual eða Munaðarfulli munnurinn. Þó við höfum reynt að dæla atvinnusögur frá honum þá vill hann ekki segja meira. Segir að það sé ekki til siðs hér að tala um viðskiptavini svona fyrirtækja.

Carlos

Eftir að hafa skolað sig og belgt sig út af framandi ávötum eins og rauðum bönunum er kveikt á tölvunum.
Þar er horft á einn til tvo tíma. Fer eftir stemmningu.
Eftir að hafa grillast við tölvuskjáinn. Hendum við nokkrum bókum í bakpoka og höldum út í ofurmarkaðinn okkar, Disco. Kaupum þar einhverjar vörur fyrir daginn. Þjótum út í garðinn fyrir framan Colón og lesum liggjandi í sólinni. Áður en við förum aftur heim komum við aftur við í Disco og kaupum þar salad og lomo-sneiðar. Í götunni er líka sælkeraverlsun sem selur dýrindis vín og osta. Það er góður viðkomustaður.
Heima eldum við herramansmat.
Eftir mat horfum við svo á einhverja listræna mynd á rásinni Film&Arts
Eftir myndina er einkatími og má þá gera það sem maður vill.

Mánudagur í Buenos Aires

Það er mánudagur. Hitinn er þokkalegur. Ekki ský á himni. Fólkið lullast áfram í hitanum. Loðinn handleggur leigubílstjórans teygir sig út um rúðuna. Lögregluþjónar í skotheldum vestum þurrka svitann af enninu. Blómasalar og pizzugerðarmenn geispa.

Á Paragvægötu 1283 er glatt á hjalla. Hér eru samankomnir í augnablikinu tveir Íslendingar og tveir Silfurlendingar. Von er á einum Íslendingi í viðbót og einum Portúgala en þeir skruppu í ljósmyndaverslun.

Hvarvetna þar sem við hittum Argentínumenn fáum við náttúrulega hlýjar móttökur. "Somos de Islandia" segjum við leigubílstjóranum eða eiganda þvotthússins. "Que lindo" segja þeir þá allir. "Que lindo."

Portúgalinn Nuno er nýjasti liðsmaðurinn. Hann ætlar að gista hjá okkur næstu tvær vikur. Hann ætlar að tala við fólk af portúgölskum uppruna hér í borg. Nuno langar að sjá hvernig portúgalski minnihlutinn hér í Buenos Aires hefur það. Hvort hann tali portúgölsku og þar fram eftir götunum.

Buenos Aires er borg margra þjóða. Í hverfinu Once ganga til dæmis gyðingar um götur. Litlir strákar með rabbínakrullur og sýnagógur á hverju strái. Það er gaman að berast með straumi þjóðahafsins. Sumir bera þýsk eftirnöfn á borð við Schüler. Aðrir ítölsk. Sumir rússnesk eða frá Eystrasaltinu. En þrátt fyrir þessi ólíku púsluspil Argentínu eru menn gríðarlega sameinaðir í ást sinni á Silfurlandinu. Þeir eru stoltir og bjartsýnir. Hér blaktir við hvert torg argentínski fáninn, hvíti og ljósblái með Maísólina í miðju. Og allstaðar myndir af hetjum úr þjóðaríþróttunum tveimur: Tangó og fótbolta. Þar standa tveir menn upp úr og eru í guðatölu. Tangósöngvarinn Carlos Gardel og svo auðvitað Diego Armando Maradona.

Svo þegar kvöldar setjumst við á veitingastaði. Argentínumenn eru miklir nátthrafnar og borða seint. Það er til dæmis ekki óalgengt að sjá heila fjölskyldu borða á veitingastað um miðnætti. Og litlir krakkar með. Það hentar okkur vel því sjálfir erum við nátthrafnar allir.

Verst með kerlinguna á hæðinni fyrir neðan sem alltaf þarf að kvarta og kveina þegar við hlægjum úti svölum.

Gamanmál í upphafi ferðar

Við Argentínufarar - Axel, Friðrik og Helgi - erum nú staddir í Blíðviðru. Við búum á Paragvægötu númer 1283 og ætlum að segja frá ævintýrum okkar hér á þessu bloggi. Ferð okkar hófst 15. janúar og hefur ýmislegt rekið á fjörur okkar síðan þá. Fyrsta færslan er helguð bröndurum þeim sem hrunið hafa af vörum gulldrengja. Við hittum Sigga Arent í Glasgow og á hann heiður af mörgu því sem á eftir fer ásamt okkur strákunum.

Fyrir framan dyngjur drottningar
Einu sinni var lítill strákur með mömmu sinni í London og þau höfðu verið að skoða þessa helstu túristastaði, þú veist, Westminster Abbey og alla þessa staði og svo hafa þau sporað í gegnum St. James's Park og koma að Buckingham Palace, svaka dæmi maður og strákurinn sér allar þessar hallir og súlur og þarna eru nöfn allra heimsveldanna, Ástralía og svona, þú veist, Indland og þetta. Heyrðu, heldurðu að strákurinn líti ekki upp á eina súluna og segi, hvaða land er þetta hérna, er þetta Vafríka? Nei segir mamma hans, þetta er nú Vestur Afríka. Já okei, segir strákurinn, hvaða land er þá þetta Safríka?

Fullmikið af því góða
Það var eitt sinn maður sem mætti í vinnuna alveg eldsnemma eins og alla aðra daga. Það var venjan á vinnustaðnum að sá sem mætti fyrstur myndi laga kaffið. Okkar maður var nú snemma á ferð en alls ekki sá fyrsti. Einhver hafði lagað kaffið en hann vissi náttúrulega ekkert hver. Svo réttir honum einhver kaffibolla og hann fær sér sopa. Heyrðu, þá var kaffið alltof heitt og maðurinn segir: “Hver lagaði þennan hver?”

Ótrúlegt kvöld hjá Herði
Þá var hann Hörður mættur í enn einn túrinn. Eins og venjulega var löng sigling framundan og vonandi einhver veiði. Hann var auðvitað skipstjórinn og þurfti að sinna sínum skyldum. Svo er búin að vera helvítis góð sigling og ágæt veiði og karlinn fer út á dekk að hjálpa. Eftir þessa mokveiði setjast menn að kvöldverðarborði og bíða matarins í ofvæni. Heyrðu, þá kemur kokkurinn með naglasúpu og hellir í diska og færir áhöfninni. Haldiði þá ekki að hann Hörður skipstjóri hafi akkúrat verið að hringja í konu sína sem var þá stödd í saumaklúbbi í Hömrunum?

Margur heldur mig sig
Einu sinni sem oftar var Magnús lentur í Glasgow. Hann þræðir verslunargöturnar, eins og konan hafði beðið um og kaupir hin ýmsu kynstur af varningi. Svo var dagur að kveldi kominn og Magnús sest á ágætan pöbb nálægan verslunargötunni. Hann fer að spjalla við þá innfæddu og þeir vilja ólmir fá eitthvað að vita um tónlistarmenningu Íslendinga. Þá segir okkar maður í hálfgerðri ölvímu: “Do you know the Mamas and the Papas?” Skotarnir segja auðvitað já en vita ekkert hvað Magnúsi gengur til. Þá segir Magnús: “Nú of course, the Papas were from Iceland.” Og meinti papanna á Íslandi á Landnámsöld.

Maddaman á móti
Þá voru strákarnir loksins komnir til kóngsins Kaupmannahafnar. Þeir dveljast á hóteli sem þeir höfðu ráð fyrir. Þeir athuga kringumstæður og þrífa sig hátt og lágt á hótelinu og halda svo út í bæ. Svo dregur að kvöldi og drengirnir hafa setið lengi við drykkju og ákveða að segja það gott og halda heim á leið. Þegar í hótelherbergi er komið sem er á áttundu hæð verður einum þeirra starsýnt á glugga gengt þeim. Það var semsagt hótel þar móti og maddama ein í glugga sem beraði nú eitthvað meira en silfurmenið um hálsinn. Þetta var semsagt fínt hótel og þykir nú þeim yngsta í föruneytinu þetta nú vera of langt gengið. Bregður þá hinum elsta á það ráð að ganga út úr herberginu og kunngjöra yfirþjóni þessi ónot sem maddaman hafði valdið unglingnum. Yfirþjónninn gengur þá rakleiðis yfir götuna og þá má minnstu muna að leigubifreið skvetti drullu yfir sjakkettinn. Hann fær leyfi til þess að ganga á herbergið hjá maddömunni og bankar upp á. Hún kemur til dyra alveg eins múnderuð og áður. Yfirþjónninn segir henni kurteisislega að silfurmenið sjáist nú heldur of vel út um gluggann. Maddamman segir þá “Så må de snart kom opp”. Þá meinti hún með því að drengjunum væri öllum velkomið að koma upp á herbergi til sín.