Yfir himin og F

Ég er kominn með ákveðna kjölfestu í líf mitt hér í BA. Á ákveðnum tímapunkti fer ég á ákveðna stofnun og dvel þar í um tvo tíma. Þessari reynslu deili ég með stúlku frá Brasilíu, þremur Kínverjum, Suður-Kóreubúa, norskri stúlku og manni frá Suður-Afríku.
Besti vinur minn í þessum hóp er Mzi en hann kemur frá Suður-Afríku. Norska-stúlkan hefur ekki sýnt neina viðleitni við að hafa eitthvað sem gæti kallast norræn-samvinna. Svo hún getur átt sig.
Asíu-búarnir eru nánast með öllu óskiljanlegir. Rétt eins Seltirningar þá tala þeir lítið og lágt.

Mér finnst langbest að taka Subte þangað en síðan hef mikla löngun til að ganga heim.
Í morgun var Viðran ekki það blíð. Ég vaknaði við að húsið hristist vegna þrumu sem var skuggalega nálæg. Þegar litið var útum gluggann sást varla til næstu blokkar svo mikil var rigningin

Þegar ég fór út á strætin til að ná Subte var það mesta og versta gegnið yfir. Hins vegar skildi stormurinn eftir sig ákveðin ummerki.. Regnhlífar sem ekki gátu þolað vindana hér lágu um víð og dreif um göturnar. Sum staðar voru fjöldagrafir þar sem fleiri en ein hlíf lágu saman.
Það sem eitt sinn var regnhlíf er núna einskins nýtt, berstrípað, víravirki.

Tveir tímar á staðnum mínum.

Á leiðinni heim lennti ég svo í frekar vandræðalegu augnbliki. Ég var að ganga yfir 9. júlí eins og svo oft áður. 9, júli er að sögn portenjóa stærsta breiðgata Suður-Ameríku. Ég tel mig minna rétt er ég segi 15 akreinar.
Það er svakalega leiðinlegt að ganga yfir þetta mikla mannvirki. Tekur dágóðan tíma enda þarf maður að fara eftir þremur gönguljósum.
Í dag fékk ég í það minnsta smá krydd í þessa leiðinlegu yfirferð.
Á miðjum 9, júlí gekk ég fram á hund. Til að forðast hvorn annan fór ég til hægri en hann til vinstri. Þannig að við vorum enn jafnilla settir og áður en við færðum okkur.
Þegar við sáum að þetta var ekkert að fara að breytast. Skutum við okkur báðir á upphaflega staðinn. Hundurinn leit í augun á mér. Greinilega frekar pirraður þar sem hann var að missa af húsbónda sínum.
Við reyndum einu sinni enn. Ég til hægri og hann til vinstri. Þá var rakkanum nóg boðið og byrjaði að gelta. Mér verður svo mikið um að ég hoppa yfir hundinn. Rakkinn lítur á þetta sem ögrun og snýr sér við. Ég tek hálfhring og við horfumst aftur í augu. Hundurinn orðinn það pirraður að það mátti sjá gufustróka koma út úr litlu eyrunum.
Þetta var Mexican standoff og hvorugur okkar ætlaði að gefa eftir.
Svo var kallað á hundinn og ég komst áfallalaust heim.

Hef mikið verið að hugsa um þennan hund.

Svo vil ég þakka fyrir mikinn fjölda kommenta á síðunni. Megi hann haldast óbreyttur.

Hingað eða þaðan

Orðið frekar langt síðan ég nennti að skrifa eitthvað gáfulegt. Síðan má deila um það hvort ég skrifa einhvern tímann eitthvað gáfulegt en það er önnur umræða sem er eflaust ekki við hæfi hér. Sú umræða ætti eflaust heima á blogginu mínu þ.e. sú síða sem ég á einn. Það væri eflaust góður staður fyrir eitthvað þannig bull og rugl. Þess síða á víst að vera bull laus.
Í það minnsta hafa einhverjir aðilar út í bæ kvartað yfir of mikilli vinstri slagsíðu í skrifum okkar Helga.
Ég get þó fullvissað ykkur lesendur góðir að hér eftir munum við reyna að skrifa sem frjálslyndir fasistar.

Nú get ég komið með eitt mjög góðan gárunga brandara.

Hvað með blogg með ZERO bulli?

Ég er greinilega að fylgjast of vel með öryrkja umræðunni heima. Varla annað hægt eftir að moggabloggið byrjaði. Það er ekki annað hægt en að ýta á einhvern blogg hlekk af frétt um páfagauka í miðbænum.

Hvað með blogg frá Buenos Aires með ZERO væli um Ísland?

Ég man ekki hvað ég skrifaði um síðast og ég nenni ekki að athuga það. Svo ég ætla bara að skrifa það sem ég vils krifa.
Afsakið endurtekninguna.

Nunó, Portúgalinn, okkar fór. Ég verð nú að játa það að ég varð mjög ánægður með það að fá herbergið mitt aftur alveg óskipt. Samskipti milli mín og Núnó voru ágæt. Ég lærði á mjög erfiðan hátt að það er viss óvirðing að snerta hár einhvers í Portúgal. Ég var heldur ekki sérstaklega ánægður þegar ég þurfti að henda öllum auglýsingamiðunum sem hann hafði verið að safna.
En þar sem við getum ómögulega umgengist hvorn annan svona dagsdaglega þá þurftum við að á einhverjum félagslegum umbótum að halda og sjá Hótel Paraguay var skömmu síðar alveg fullbókað.
Stúlkurnar á suduramerika fengu að gista eina nótt hjá okkur svo þær gætu verið tvo daga lengur hér í Buenos. Það var auðvitað alveg sjálfsagt.
Þær Halla, Inga María og Sigga hafa verið á ferðalagi um heimsálfuna síðan í desember. Ferð þeirra er í raun allt öðruvísi en okkar. Á meðan við þrír fáum að grandskoða eina borg þá þurfa þær að lifa sem ferðamenn í hálft ár. Auðvitað sjá þær miklu meira en við en á móti kemur að yfirferðin þeirra er það hröð að eflaust er ekki hægt að sjá allt það sem maður myndi kæra sig um að sjá.

Við strákarnir hyggjum þó á víking í sumar.
Minn helsti draumur væri sá að fara til Venezúela og fara þar á úrslitaleikinn í Suður-Ameríkukeppninni. Ég myndi telja það vera diez puntos.
Enn fremur þurfum við að ferðast til að fá landvistarheimild okkar endurnýjaða. Við leikum þennan ljóta leik eins og svo margir aðrir hér í borg.

Reyndar höfum við ekki enn farið á leik hér í BA en við erum ekkert að stressa okkur á því. Vitum vel að það á eftir að gerast.

Heimsókn stúlknanna varð þó til þess að ég og Helgi fengum vott af heimþrá. Það var óútskýranlegt sem gerðist.
Heimþráin náði síðan hámarki sínu á Aston bar. Það er svaka notalegur bar sem heitir af einhverjum ótrúlegum orsökum eftir knattspyrnuliðinu Aston Villa.
Þegar við sögðum vertanum hvaðan við værum varð hann svaka ánægður og skellti disknum Gling-Gló undir geislann við mikinn fögnuð okkar Helga.
Axel hafði verið eftir heima vegna þess að hann vildi lesa sér til um hægðir. Hann sýndi okkur meðal annars þetta:

Nú er Axel allra manna fróðastur um hægðir manna og sumra dýra, sérhæfðir sig í öpum.
Enda er hann ekki kallaður neitt annað en dr. Saur hér heima.

Þeir sem vilja lesa meira um hægðir geta snúið sér hingað.

Ég og Helgi erum ekki lengur með heimþrá.

Kossar og knús.
Brækur og bús.

Svo ætla ég að hvetja allt blóðið sem les þetta að kommenta.
Vötnin eru frábær en þið vitið hvað er sagt.

Húgó var ekki púkó

Hallbjörn Hjartarson söng um hundinn sinn hann Húgó sem var ekki púkó. Við strákarnir fórum á fótboltavöll í gær þar sem annar Húgó talaði fyrir framan 40 þúsund manns og gagnrýndi þar harkalega forseta Bandaríkjanna, hann Jorge Bush.

Ég segi einsog Adolf Ingi Erlingsson: Myndirnar tala sínu máli.

Stundum er gaman hjá okkur

Frá vinstri Nuno, Ale, Yanina, Helgi, Áa, , Mari, Axel og ykkar ástkær.
Ef smellt er á myndina þá stækkar hún, úúú.

Sefur þú?

Söng Þú og ég.
En hvorki ég né þú sofum annars gæti ég ekki skrifað eða þú lesið.
Hins vegar höfum við þrjár sofandi manneskjur hér á Paragvæ.
Eina frá Argentínu.
Eina frá Norgegi.
Eina frá okkar ástkæru fósturjörð.

Við strákarnir erum hins vegar í verkefnaviku og höfum lítinn sem engan tíma til að blogga.
Hins vegar er ekki bannað að skora á Axel að skora hér á þessari síðu.
Annars væri hægt að breyta nafni síðunnar í "Yfir himin og H.F."

Best að hlusta á meira Þig og mig...er það ekki annars rétt?

Skorkvikindi og hrafnar

Í götunni okkar standa 10-15 hæða hús saman í endalausri lengju. Þetta er steinsteypuveröld og ekki stingandi strá að sjá nema í blómapottum á svölum. Þegar þú ferð út á svalir heyriru í bílum. Leigubílarnir silast eftir götunni okkar allan daginn. Við vorum svo sniðugir að fylla svalirnar af blómum. Það er nauðsynlegt í svona borg. Og nú hefur eitthvert skorkvikindi gert einn blómapottinn að heimili sínu. Kvikindið gefur frá sér hátt suð sem ágætt er að heyra þegar vélarhljóðin umkringja allt.

Sunnudagar hér í borg eru einstaklega rólegir. Nær allar búðir í götunni eru harðlæstar og lokaðar og fáir eru á ferli. Og sem enginn sérstakur unnandi sunnudaga fer það ekki sérstaklega vel í mig. Enda er ég orðinn svo vanur fjölmenninu og stærðinni. En auðvitað er ágætt að fá smá frið. Venjulegir dagar á götunum hér eru svo lifandi og ólgandi.

Ég hef haldið mig innandyra í dag. Það er komið að skuldadögum í náminu. Ég hef verið að skrifa verkefni og svo er próf í vikunni. Það að hafa eitthvað fyrir stafni er gott hérna. Því annars lendir maður ósjálfrátt í hlutverki túristans. Og tilhugsunin um túristann sem fer í 7 mánaða sólarlandaferð er ekki kræsileg. Mig langar til þess að lifa og starfa hér í borg - og tilheyra í stað þess að vera alltaf gestur.

Áðan horfðum við strákarnir á fyrri hálfleik í leik Los Cuervos (Hrafnanna) og Los Xeneizes (Genóumanna) eða San Lorenzo og Boca Juniors. Þegar ég kynni mig segi ég alltaf að nafnið mitt þýði Santo Cuervo - eða jafnvel Sancuervo. Þá er ég alltaf spurður hvort ég haldi ekki með San Lorenzo. En nei við höldum víst með Boca Juniors við strákarnir. Við þurfum að fara drífa okkur á heimavöll þeirra, La Bombonera, og sjá þá spila. Bocamenn spiluðu í árdaga félagsins í rauðum búningum. Rétt fyrir leik kom í ljós að félagið sem þeir voru að fara leika gegn klæddust samskonar búningum. Í sömu andrá sigldi sænskt skip inn í höfnina og skiptu þá Bocamenn yfir í sænsku fánalitina til þess að geta spilað leikinn. Það verður ein leið til þess að blanda sér í fjöldann hérna að fylgjast með fótboltanum. Og sunnudagar góðir dagar til þess. Hér fylgjast allir með boltanum. Ekki einungis sveittir karlar, heldur fjölskyldur og fólk á öllum aldri.

Maður fær stundum á tilfinninguna að það sé miklu meiri eining á meðal aldurshópa hér. Fólk á öllum aldri gengur um götur löngu eftir miðnætti og jafnvel lítil börn líka. Við strákarnir erum miklir áhugamenn um gamla refi. Við sáum einn áttræðan halda fótbolta á lofti með þvílíkri snilld og svo sáum við í borðtennissalnum algjöra kempu á svipuðum aldri sem hefði leikið sér að Guðmundi Stephensen. Við vonum bara að við verðum svona flottir gamlir refir sjálfir.

Þetta er mín framtíð!

Á frekar lélegum Shusi-stað, notaði of mikið af rjómaosti, voru þrír drengir að tala um hvernig menn þeir vildu koma heim til Íslands og hvað vildu gera þegar heim væri komið.

Belgi vildi geta lifað sem venjulegur þjóðfélagsþegn. Pantað ísskápaviðgerðarmann án fyrirhafnar. Helst viðgerðarmann sem kennir líka íþróttir í sekondaríó. Þegar heim væri komið vildi hann einungis loka sig inn í herbergi, sífullur og keðjureykjandi. Í þessu herbergi ætlaði hann að stunda það að spila tölvuleikinn Football Manager á milli þess þegar ynni eitthvað starf sem fælist í því að vera á netinu. Óljóst er hvenær hann vildi losna þaðan.

Er þetta herbergið hans Belga?

Briðrik var frekar óræðinn þegar kom að þvi að svara svona spurningum en svaraði því hann vildi verða eins og pabbi sinn þegar hann kæmi heim. Þybbinn og með yfirvaraskegg. Hann sættir sig líka við að vera mellufær í spænsku þegar hann kemur heim. Það sem hann vildi síðan gera var enn óræðnara . Eitthvað var talað um ódýrt vinnuafl hér í Argentínu.Verður Briðrik svona þegar hann kemur heim?

Baaber hefur þær væntingar til ferðarinnar að hann vill verða algerlega altalandi á spænsku. Ennfremur vill hann fara á alla Burger King, McDonalds og Hard Rock staði í Buneos Aires.
Þegar Baaber kemur heim mun hann líklega enda sem túlkur fyrir Belga og Biðrik. Ef ekki þá fer hann kannksi og lærir sálfræði.

Er Jose fyrirmynd Baabers í túlkamálunum?

Það verður ákaflega áhugavert að sjá hvað þessir ungu menn gera ekki við líf sitt.

Rigning og rok - Malos Aires

Við skulum vona að plönturnar okkar á svölunum lifi þessi ósköp af. Það gengur á með þvílíkum þrumum og eldingum. Það er fallegt og kærkomið að sjá dropana sem eru á stærð við hnullunga. Það er búið að vera svo fjandi heitt hjá okkur. Þessa stundina er líka nóg að gera í skólanum og því gott að langa ekkert út.

Nú sitjum við hver í sínu horni með heyrnartól á eyrum og látum hvorn annan í friði. Það kemur reyndar fyrir að Kermit og Villti Tryllti Rikki sláist heiftarlega og berji hvorn annan. Þeir kalla það "leikinn" þegar þeir slást. "Viltu koma í leikinn?" segja þeir trylltir.

Nuno fór einn til Iguasú. Við hefðum farið með honum ef miðannarverkefnin hefðu ekki verið á döfinni. Það var ágætt að fá frið fyrir Nuno því hann er svo mikill partímaður og stuðbolti. En honum verður auðvitað vel tekið þegar hann snýr aftur. Við strákarnir ásamt Áu vinkonu okkar ætlum að koma honum saman við Havaí-rós eina sem hún þekkir.

Við hittum ræðismanninn okkar hann Daniel í vikunni. Hann er með skrifstofu í Belgrano með Íslandskort á veggjum. Hann vinnur fyrir Marel og fleiri íslensk fyrirtæki. Það var gott að hitta karlinn enda vildi hann sinna okkur á allan hátt með okkar beiðnir. Daniel ólst upp á heimili þar sem Ísland var í daglegu tali en pabbi hans, Walter, hefur verið aðalræðismaður Íslands í Argentínu í hálfa öld. Það er fínt að vita af svona góðum körlum hér í borg. Hver veit nema að við förum á fyllerí með þeim. Sitjum þá með þeim feðgum og drekkum Fernet Branca - með pípuhatta, í nærbolum og reykjum gríðarstóra Havanavindla. Ég vona það allavega.