Þær bíta í Suður-Ameríku

Fjórir Íslendingar í Buen Ayre sáu fram á það að fá ekkert páskalamb á páskadag.
Þrír þeirra höfðu ekki séð neitt annað en steinsteypublokkir í tvo mánuði.
Ákveðið var að fara út fyrir Capital Federal.

Þar sem að vinur okkar Ale Xander hefur aðgang að húsi í Rodriguez ákváðum við að halda þangað með nesti og nýja skó.

Til að komast þangað er hægt að velja um tvo kosti annars vegar að taka strætó eða, eins og við kusum, lest. Lestin var í ákaflega rómantískri niðurníðslu. Í mörgum vögnunum voru sætin brotin eða einfaldlega ekki til staðar. Við fengum þó fínustu sæti og náðum að njóta ferðarinnar.
Það vantaði eina hurð í vagninum okkar. Það kom ekki að sök því aðal töffarinn stóð þar og lét gustinn leika um sig.

Ferðin tók um tvo og hálfan tíma.

Þegar þangað var komið tók leiguliðinn Pedro á móti okkur. Hann og kona hans eru voða hrifin af Sela sel. Hann varaði okkur við því að kveikja varðeld. Sagði það okkar dauðadóm í moskítólegu samhengi. Eins og sannir Íslendingar hlógum við að því og brenndum fullt af brenni.
Sem var ákaflega huggulegt. Skemmtum við okkur konunglega.

Það var ekki fyrren ég ætlaði að fara að sofa að ég uppgötvaði að bakið var svona.

Á páskadegi fórum við síðan til Luján sem er bær ekki svo langt frá okkar.

Þar sóttum við messu í basilicunni, frekar blóðlítil eftir allar sugurnar.




Þaðan tókum við rútu heim.

Okkur þótti frekar undarlegt að vatnið í klósettinu hafði frosið meðan við vorum í sveitinni.
Það er að koma vetur.



Ný myndaalbúm komin hér til hægri.

Yfir og út.