Tvær vikur

Tölvan mín fór aftur í viðgerð og ákvað að dvelja þar í tvær vikur. Alveg dæmigert að þetta gerist þegar maður er langt frá heimaHp-unum.

Eflaust viðeigandi að skrifa fyrir ykkur Skerjaverja svona þegar maður er að hlusta á nýja Bjarkar diskinn í fyrsta skipti.

Margt hefur gengið á síðan ég skrifaði síðast. Veit ekki hvort ég ætti að setja þetta eina í eina stóra færslu eða vera sparsamur og skrifa nokkrar minni. Sjáum til.

Við förum í það minnsta til höfuðborgar Úrúgvæ, Montevideo, gistum þar á hosteli og hittum hina ýmsu persónuleika og auðvitað náðum við að skemmta okkur aðeins í leiðinni.

Ferðin tekur aðeins nokkra tíma þ.e. ódýrasta leiðin. Siglt er beint yfir ánna og lagt að landi í Colonia. Síðan bíður rúta eftir ferðalöngum og hendir heim til Montevideo það tekur tvo tíma.

Við strákarnir að við hefðum aldrei komið til lands sem við vissum jafn lítið um. Það litla sem við vissum um fræga Úrúgvæa tengdust allir knattspyrnu. Seinna átti að koma í ljós að það var frekar skiljanlegt.

Við förum beint á hostelið þar sem við áttum pöntuð rúm. Það var nú frekar tíðindalaust kvöld. Fórum að skoða okkur um og snapa nokkra drykki í leiðinni.
Grínið byrjaði fyrir alvöru þegar Helgi kom að júða í rúminu sínu. Helgi, sem þangað til þarna hefur sýnt gyðingum mikla gæsku og skilning, öskraði ókvæðisorð að sofandi júðanum.
"Get off my sheet!"
"This is my sheet!"
Júðinn hugsaði sér ekki til hreyfings og þurfti nú Helgi að gera sér að góðu að sofa í annari koju.

Daginn eftir var borgin skoðuð meira. Frábært veður. Falleg borg.

Úrúgvæ er um það bil tíu sinnum stærri en Ísland. Þrjár miljónir íbúa og ein milljón býr í höfuðborginni. Frekar svipað og heima.

Í skoðunarferð okkar ákváðum við að hvíla frekar lúin bein og settumst á ísbar.
Þar rann að græn glæsibifreið og í henni maður sem ég kallaði Chewbacca. Seli vildi endilega taka mynd af bílnum með stjóranum og spyr hann ósköp sakleysislega hvort að hann mætti taka myndina. Svarið var einfalt: "Allir vilja taka mynd af mér."
Jæja, þá var ekki hægt að gera meira í því. Ypptum öxlum og héldum áfram með mjólkurhristingana okkar. Skömmu seinna spyr síðan maðurinn hvaðan við værum. Við svörum eins og er.

"Ah, Bjork."

Núna er annað hljóð í messum mikla skrokki. Hann vill endilega láta taka mynd af sér og núna með okkur. Við fáum að taka myndirnaraf honum með okkur.
Eftir myndatökuna spyr hann okkur hvort við þekkjum einhverja Silfurlendinga.
Við svörum játandi.
Hann segir þá sjálfan sig vera Casero og að vinir okkar ættu að vita hver hann væri.
Áður en hann heldur inn í stúlkna fans sem vilja fá eiginhandaráritanir tekur hann mynd af okkur með dóttur sinni.

Þetta var sem sagt Alfredo Casero.

Myndband við lag hans. Reyndar er það á japönsku.

Meira um hann hér

Þegar við komum heim ákvað að ég að leggja mig. Meðan eyrað mitt grænkaði voru strákarnir að tala við Tjalla, David. Hann býr í BA og lifir mjög svipuðu lífi og við. Sem sagt vinskapur við fyrsta spjall.
Ég vaknaði fyrir matinn.
Í matnum kynntumst við síðan kananum Merlin sem var að ferðast um heiminn á gamalsaldri.
Mjög viðkunnarlegur maður. Var kominn á eftirlaun eftir að hafa unnið í matvöruverslun allt sitt líf. Hann var búinn að ferðast mikið bæði mikið í Asíu, Afríku og svo eitthvað minna í Suður-Ameríku.
Hann vissi meðal annars af álverskosningunni og þótti mikið til koma. Klár karl.
Kvöldverðurinn rann ljúflega niður enda var hann eins konar þjóðarréttur.

Chivitos.

Eftir matinn var farið á klúbb sem var að opna eftir heilt árs frí.
Þar hittum við mikið af fólki sem vildi óð og uppvæg spjalla aðeins um Ísland og mismun þjóðarinnar. Nenni ekki að skrifa mikið um það.

Diskurinn er bara mjög fínn miðað við fyrstu hlustun. Ég skrifa meira seinna.
Un beso.

Sigildir

Erum nuna i U're gay.
Ekkert nema Grikkir ad elda pylsur.
Ohuggulegt!

Þær bíta í Suður-Ameríku

Fjórir Íslendingar í Buen Ayre sáu fram á það að fá ekkert páskalamb á páskadag.
Þrír þeirra höfðu ekki séð neitt annað en steinsteypublokkir í tvo mánuði.
Ákveðið var að fara út fyrir Capital Federal.

Þar sem að vinur okkar Ale Xander hefur aðgang að húsi í Rodriguez ákváðum við að halda þangað með nesti og nýja skó.

Til að komast þangað er hægt að velja um tvo kosti annars vegar að taka strætó eða, eins og við kusum, lest. Lestin var í ákaflega rómantískri niðurníðslu. Í mörgum vögnunum voru sætin brotin eða einfaldlega ekki til staðar. Við fengum þó fínustu sæti og náðum að njóta ferðarinnar.
Það vantaði eina hurð í vagninum okkar. Það kom ekki að sök því aðal töffarinn stóð þar og lét gustinn leika um sig.

Ferðin tók um tvo og hálfan tíma.

Þegar þangað var komið tók leiguliðinn Pedro á móti okkur. Hann og kona hans eru voða hrifin af Sela sel. Hann varaði okkur við því að kveikja varðeld. Sagði það okkar dauðadóm í moskítólegu samhengi. Eins og sannir Íslendingar hlógum við að því og brenndum fullt af brenni.
Sem var ákaflega huggulegt. Skemmtum við okkur konunglega.

Það var ekki fyrren ég ætlaði að fara að sofa að ég uppgötvaði að bakið var svona.

Á páskadegi fórum við síðan til Luján sem er bær ekki svo langt frá okkar.

Þar sóttum við messu í basilicunni, frekar blóðlítil eftir allar sugurnar.




Þaðan tókum við rútu heim.

Okkur þótti frekar undarlegt að vatnið í klósettinu hafði frosið meðan við vorum í sveitinni.
Það er að koma vetur.



Ný myndaalbúm komin hér til hægri.

Yfir og út.

Ferming?

Brotnir stólar

Við höfðum herbergjaskipti við drengir. Ég hafði sofið í húsbóndaherberginu. Lá þar flatur í hjónarúmi um tveggja mánaða skeið. En nú bý ég í öðru herbergi sem hefur þann kost að geyma skrifborð sem er bylting fyrir mig. Og þegar þetta er skrifað sit ég við það. Stóllinn sem ég sit í er slæmur einsog allir stólar þessarar íbúðar. Það þarf lítið átak til þess að þeir falli saman þegar sest er á þá því það er greinilegt að þeir hafa allir brotnað einhvern tímann í fyrndinni og þeir hafi síðan verið límdir saman. Húshjálpin okkar hún Móníka sem kemur einu sinni í viku hefur haft það á orði hvað við séum duglegir drengir og ólíkir kólumbísku strákunum sem voru í íbúðinni fyrir ári síðan. Þeir voru víst miklir partídrengir og ástandið svo slæmt að aumingja Móníka þurfti að ryðja burt bjórdósunum til þess að komast inn. Því er því ekkert skrýtið að þessir kólumbísku drengir liggi undir grun fyrir að hafa brotið alla stólana og notað seinna það óyndisúrræði að líma þá lauslega saman og hafa sig á brott í snatri. Þegar þetta er skrifað lifi ég í miklum ótta við að stóllinn samanlímdi hrynji í gólfið og taki mig með. Ég vona að þegar það gerist haldi ég ekki á kaffibolla eða núðlusúpudisk því það gæti haft í för með sér lífshættulegar afleiðingar.

Ég er þónokkuð slappur og svamla um í íbúfeni (no pun). Veikindi hér um slóðir hafa stundum heimþrá sem aukaverkun. Ég var því glaður í dag þegar ég komst að því að á rúv.is hafa verið sett hlaðvörp (podcast). Ég er þessa stundina að hlusta á fyrstu tónleika Sinfóníuhljómsveitar Íslands þar sem Páll Ísólfsson var kynnir. Það er gaman að sitja í Argentínu og hlusta á hósta úr sal sem hljóðritaðir voru árið 1950 í Austurbæjarbíói. Allavega þegar maður þjáist tímabundið af heimþrá.

Rúv.is kætti mig líka fyrir helgi þegar heimasíðan leyfði mér að horfa á úrslit Gettu betur þar sem strákarnir sem ég hef þjálfað um þónokkurt skeið báru loksins sigur úr býtum. Það var einstaklega ánægjulegt að ljúka þjálfaraferlinum með því að sjá þá vinna. Ég er mjög stoltur af þeim drengjum.

Annars bið ég kærlega að heilsa öllum. Endilega kommentið.